Mostrando entradas con la etiqueta Rosalía de Castro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Rosalía de Castro. Mostrar todas las entradas

sábado, 24 de febrero de 2024

DICEN QUE NO HABLAN LAS PLANTAS de Rosalía de Castro, requerido por Paquita Guerra. Revista poètica 1.4



Dicen que no hablan las plantas, ni las fuentes, ni los pájaros.
Ni el onda con sus rumores, ni con su brillo los astros.
Lo dicen, pero no es cierto, pues siempre cuando yo paso,
de mí murmuran y exclaman:
-ahí va la loca soñando
con la eterna primavera de la vida y de los campos.
Y ya, bien pronto, bien pronto, tendrá los cabellos canos.
Y ve temblando, aterida, que cubre la escarcha el prado.

-Hay canas en mi cabeza, hay en los prados escarcha,
mas yo prosigo soñando, pobre, incurable sonámbula,
con la eterna primavera de la vida que se apaga
y la perenne frescura de los campos y las almas.
Aunque los unos se agostan y aunque las otras se abrasan.

Astros y fuentes y flores, no murmuréis de mis sueños.
Sin ellos, ¿cómo admiraros ni cómo vivir sin ellos?


Rosalía de Castro

Recitado por Paquita Guerra

jueves, 25 de febrero de 2021

Recital de febrero. Paquita Guerra.

   

A mi madre


- I -

¡Cuán tristes pasan los días!...
¡cuán breves... cuán largos son!...
Cómo van unos despacio,
y otros con paso veloz...
Mas siempre cual vaga sombra
atropellándose en pos,
ninguno, de cuantos fueron,
un débil rastro dejó.

¡Cuán negras las nubes pasan,
cuán turbio se ha vuelto el sol!
¡Era un tiempo tan hermoso!...
Mas ese tiempo pasó.
Hoy, como pálida luna
ni da vida ni calor,
ni presta aliento a las flores,
ni alegría al corazón.

¡Cuán triste se ha vuelto el mundo!
¡Ah!, por do quiera que voy
sólo amarguras contemplo
que infunden negro pavor,
sólo llantos y gemidos
que no encuentran compasión...
¡Qué triste se ha vuelto el mundo!
¡Qué triste le encuentro yo!...


- II -

¡Ay, qué profunda tristeza!
¡Ay, qué terrible dolor!
¡Tendida en la negra caja
sin movimiento y sin voz,
pálida como la cera
que sus restos alumbró,
yo he visto a la pobrecita
madre de mi corazón!

Ya desde entonces no tuve
quien me prestase calor,
que el fuego que ella encendía
aterido se apagó.
Ya no tuve desde entonces
una cariñosa voz
que me dijese: ¡hija mía,
yo soy la que te parió!

¡Ay, qué profunda tristeza!
¡Ay, qué terrible dolor!...
¡Ella ha muerto y yo estoy viva!
¡Ella ha muerto y vivo yo!
Mas, ¡ay!, pájaro sin nido,
poco lo alumbrará el sol,
¡y era el pecho de mi madre
nido de mi corazón!

Rosalía de Castro

Rapsoda: Paquita Guerra

ESCÚCHALO AQUÍ



sábado, 4 de abril de 2020

PAQUITA GUERRRA recomienda a ROSALÍA DE CASTRO: cantan os galos.


 Cantan os galos pr'ó dia

Cantan os galos pr'ó dia,
 Erguete, meu ben, e vaite.
 — Como m' ei d' ir queridiña,
 Como m' ei d' ir e deixarte

      —D' eses teus olliños negros
 Como doas relumbrantes,
 Hastr' as nosas maus unidas
 As vagoas ardentes caen.
 ¿Como m' ei d' ir si te quero?
 Como m' ei d' ir e deixarte,
 Si cá lengua me desvotas
 E có coraçon me atraes?
 N' un corruncho do teu leito
 Cariñosa m' abrigaches
 Có teu manso caloriño
 Os frios pés me quentastes;
 E d' aqui xuntos miramos
 Por antr' ó verde ramaxe,
 Cal iba correndo á lua
 Por enriba dos pinares.
 ¿Como queres que te deixe
 Como que de ti m' aparte,
 Si mais qu' á mel eres dulce
 E mais qu' as froles soave?

      —Meiguiño, meiguiño meigo,
 Meigo que me namoraste,
 Baite d' onda min meiguiño
 Antes qu' ó sol se levante.

      —Ainda dorme, queridiña,
 Antr' as ondiñas do mare,
 Dorme por que m' acariñes
 E por qu' amante me chames,
 Que sol' onda tí, meniña,
 Pódo contento folgare.

      —Xa cantan os paxariños,
 Erguete, meu ben, qu' é tarde.

      —Deixa que canten, Marica,
 Marica deixa que canten...


 Si tí sintes que me vaya,
 Eu relouco por quedarme.
      —Conmigo, meu queridiño,
 Mitá dá noite pasaches.

      —Mais en tanto ti dormias
 Contenteime con mirarte,
 Qu' asi sorind' entre soños
 Coidaba qu' eras un anxel,
 E non con tanta pureza
 O pé d' un anxel velase.

      —Asi te quero, meu ben,
 Com' un santo dos altares,
 Mais fuxe... qu' ó sol dourado
 Por riba dos montes saye.

      —Irey, mais dame un biquiño
 Antes que de tí m' aparte;
 Qu' eses labiños de rosa
 Inda non sei como saben.

      —Con mil amores chó dera,
 Mais teño que confesarme,
 E moita vergonza fora
 Ter un pecado tan grande.

      —Pois confesate, Marica,
 Que cando casar nos casen,
 Non ch' an de valer, meniña,
 Nin confesores nin frades.
 Adios, cariña de rosa!

      —Raparigo, Dios te garde!


Rosalía de Castro



Rosalía de Castro






Paquita Guerra















domingo, 1 de marzo de 2020

FRANCISCA GUERRA, la voz de Rosalía de Castro

Francisca Guerra, nuestra rapsoda gallega, nos ofrece los inmortales versos de Rosalía de Castro, su poeta de referencia:


Paquiita Guerra

NEGRA SOMBRA 


Cando penso que te fuches, 
negra sombra que me asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.
Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.
Si cantan, es ti que cantas,
si choran, es ti que choras,
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora.
En todo estás e ti es todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras.

ROSALÍA DE CASTRO

 (Follas Novas, 1880)
 
Rosalía de Castro



NEGRA SOMBRA 

Cuando pienso que te fuiste,
negra sombra que me asombras,
a los pies de mis cabezales,

tornas haciéndome mofa.
Cuando imagino que te has ido,
en el mismo sol te me muestras,
y eres la estrella que brilla,
y eres el viento que zumba.
Si cantan, eres tú que cantas,
si lloran, eres tú que lloras,
y eres el murmullo del río

y eres la noche y eres la aurora.
En todo estás y tú eres todo,
para mí y en m misma moras,
ni me abandonarás nunca,

sombra que siempre me asombras.

(traducción al castellano: Mónica B. Suárez Groba)

(Tomado de Casavaria.com)

APUNTE
Este poema, "Negra Sombra" , converteuse nunha das máis emblemáticas cancións da música galega, porque o músico , Xoán Montés Capón (Lugo 1840-1899) uniu estas letras cun alalá recollido na Cruz do Incio. Foi presentado por primeira vez no Gran Teatro da Habana no ano 1892.
Considérase un dos cantos máis fermosos e elementais de Galicia, e as súas letras fúndense co trazo melódico de modo que xa non se conciben separadamente.



jueves, 25 de enero de 2018

Victoria Marcet: LA EXQUISITEZ DE LA PROSA

EL ABRAZO


No hace mucho... descubrí lo que es la fuerza y el poder de un abrazo, abrazo dado de forma consciente y con sentimiento..., abrazo en donde se pierde la noción del tiempo y el espacio..., donde solo existe tu hombro, mi alma y la tuya.

Ha pasado tiempo... me han vuelto a abrazar muchas veces... a solas y en público.
El tuyo fue un abrazo ante la multitud pero nunca me sentí tan cerca y tan a solas como aquel día... en pleno paseo, a las seis de la tarde. Abrazo imborrable para mí.

Seguimos siendo amigos, nunca te lo he dicho pero amo los instantes de aquel abrazo... los amo tanto como hoy sé que te amo a ti.  


Victoria Marcet



Victoria Marcet Pierre



Esta sabadellense, amante de las plantas y del patchwork,que gusta de pasear y de hilvanar palabras como flores, dice de sí misma:

"Jubilada. 
Mi hobby es escribir: Poesía y prosa poética. 
Los temas con los cuales me siento más identificada: 
el momento presente, la conciencia,
la justicia social y el amor. " 

jueves, 21 de diciembre de 2017

Paquita Guerra y Antonio Bizarro: LA VOZ DE LA POESÍA





Paquita Guerra Sánchez







Antonio Bizarro Morán










Paquita y Antonioson pareja, miembros de "Poesia a Trenc d'Alba" y del grupo "Els amics de la poesia", de Lliçà de Vall, fundado en su día por Antonio. No escriben, pero su inmenso amor por la poesía les lleva a recitarla allá por donde van, transportándonos con sus voces al verde rumor del Atlántico lamiendo el escarpado litoral gallego y al susurro de los pueblos que forjaron tanta historia desde la extensa y profunda Extremadura.
Antonio Bizarro Morán nacíó en Guijo de Coria, un pueblo de la provincia de Cáceres, cerca de las Hurdes. Con 15 años se viene a vivir a Barcelona. Siente predilección por José María Gabriel y Galán y la poesía en castúo, pero gusta de la poesía en general.
Paquita Guerra Sánchez nace en La Coruña y desde los dieciséis años reside en Barcelona. Se inició en la poesía acompañando a su marido a recitar, alternando ahora el recitado con la pintura al óleootra de sus grandes aficiones. Rosalía de Castro es su poeta de cabecera. pero también le gustan otros autores, ya que lee (ambos lo hacen) a todos los poetas y poetisas que tiene a su alcance.
Aunque su voz no nos llegue, nos dejan constancia de sus sentimientos con los "Airiños, airiños, aires" de Rosalia de Castro y "Cuando seamos viejos" de Alberto Bourbon


Airiños, airiños, aires

Airiños, airiños, aires,
airiños da miña terra,
airiños, airiños, aires,
airiños levaime a ela.                                               

Sin ela vivir non podo,
non podo vivir contenta,
que a donde queira que vaia
cróbeme unha sombra espesa.
Cróbeme unha espesa nube
tal preñada de tormentas,
tal de soidás preñada
que a miña vida envenena.
Levaime, levaime, airiños,
como unha folliña seca,
que seca tamén me puxo
a callentura que queima.
¡Ay! si non me levás pronto,
airiños da miña terra,
si non me levás, airiños,
quisais xa non me conesan,
que a frebe que de min come
vaime consumindo lenta,
e no meu corazonciño
tamén traidora se ceiba.
Levaime, levaime, airiños,
levaime a donde espera
unha nai, que por min chora,
un pai que sin min n´alenta,
un irman por quen daría
a sangue das miñas venas,
e un amoriño, a quen alma
e vida prometera.
Si pronto non me levades
¡ay! morrerei de tristeza,
soia, nunha terra estraña
donde estraña me alomean,
donde todo canto, miro,
todo me dice ¡Estranxeira!
¡Ay! miña probe casiña!
¡Ay! miña vaca vermella,
años que balás nos montes
pombas qu´arrulás nas eiras,
mozas que atruxás bailando
redobre das castañetas,
¡Ai! quen fora paxariño
de leves alas lixeiras
¡Ai! con que prisa voara
toliña de tan contenta,
para cantar á alborada
nos campos da miña terra!
Agora mesmo partira,
partira como unha frecha,
sin medo as sombras da noite,
sin medo a noite negra;
e que chovera ou ventara,
e que ventara ou chovera,
voaría, voaría
hasta que alcansase a vela.
Pero non son paxariño
e irei morrendo de pena,
xa en lagrimas convertida,
xa en sospiriños desfeita.
Non permitás que aquí morra,
airiños da miña terra,
que inda penso que de morta
hei de sospirar por ela.
Aínda penso, airiños, aires,
que dimpois de morta sea
e aló polo campo santo,
donde enterrada me teñan,
pasés na calada noite
runxindo antre a folla seca,
ou murmurando medrosos
antre as brancas calaveras;
inda dimpois de mortiña,
airiños da miña terra,
Heivos de berrar: “ ¡Airiños,
airiños, levaime a ela!


Rosalía de Castro



 Cuando seamos viejos



Para salvar las noches en que estas enfadada,
y con estos diez años que te llevo de ventaja,
voy a obligarte niña a mirarme a la cara,
y hasta que te lo diga, que no me des la espalda.

Cuando seamos viejos vas a llorar con rabia
de verte en el espejo la cara tan cambiada,
se llenarán de arrugas tus risas de muchacha.
Será más insegura esa voz que hoy te manda.


Cuando seamos viejos no habrá tanta distancia,
sentirás menos miedo sabiéndome en tu cama.
Ya, ni discutiremos ni servirá de nada
te reñiré bajito lo que antes te chillaba.

Cuando seamos viejos, estarás más cansada,
seremos compañeros, nos haremos más falta,
cuando no estés conmigo te notaras muy rara,
y me encontraré perdido si un día nos separan.

Cuando seamos viejos, veremos con nostalgia
sentados desde un banco, como la vida pasa,
yo hablando con alguno que no me entiende nada,
tu inventándote prisas para volver a casa.


Para salvar las noches que entonces serán largas,
y cuando estos mis diez años se vuelvan desventaja,
porque me falten fuerzas o a ti te falte gracia,
entonces niña vieja podrás darme la espalda.



                              Alberto Bourbon






































Dos poemas de LOS TULIPANES SON DEMASIADO ROJOS, de Teresa Gómez

EQUILIBRISTA   Porque una palabra es el sabor que nuestra lengua tiene de lo eterno, por eso hablo. ROSARIO CASTELLANOS   Si n...