Recital de maio. Paquita Guerra

 

MILONGA DE AQUÍ

(Mentres quede corazón)

Con aire fresco de mar
curo feridas e loitos
que sexan poucas ou moitos 

é necesario sanar.

E vendo o mundo rodar
dando tumbos de vencido
dou por perdido o perdido 
e recollo o que quedou,
e co que me queda vou
seguindo o meu percorrido.

Para seguir camiñando
fago noite na esperanza,
apóiome nas lembranzas,
e aliméntome de sons,
e nútrome das cancións
que dan cor a esta existencia,
evitando a disidencia
dun obrigado vivir,
que me fan chorar e rir,
que me instalan na insurxencia.

E quero bailar ao ritmo
do que vive ilusionado,
e coa voz do silenciado
cantar quero con paixón,
coa querenza e coa emoción
da que non pretende nada
máis que seguir namorada
mentres quede corazón.

Aspiro a soñar esperta
para facer máis levadeiro
este treito traizoeiro
que garda unha fin incerta,
e cantar a gorxa abertam,
e deseñar utopías
para encher de luz os días
en que o sol non me sorrí,
en que non te teño a ti
para inspirarme melodías.

E así seguirei rimando
no medio do bombardeo,
emulando o canso reo
reconvertido en poeta
que ten o fóra por meta
e ten o dentro baleiro,
un ollar sempre tristeiro
e o pensamento no ar,
onde voa o meu cantar,
onde non hai carcereiro.

Invocando a redención
neste recuncho do mundo,
faise o meu cantar profundo
como a terra en ultramar,
coro faise o meu cantar
ao saberme secundada
aínda sendo abandeirada
dos que as levan de perder.
É por eles que hei morrer
sentíndome acompañada.

E na liberdade áurea
do melódico elemento
baila a risa co lamento,
e o cego co soñador,
o paria co gañador,
e o rebelde co castrado,
que, co sentir mutilado,
ignora aquilo que eu sei.
Por el é que eu berrarei
para velo liberado

Sés (Maria Xose Silvar Fernández)

Recita Paquita Guerra

MIRA EL VÍDEO

ESCUCHA AQU ÍLA CANCIÓN